Dat wordt Anders.
De wereld verandert sneller dan de politiek kan volgen. Terwijl we in commissies palaveren over de komma’s, verliest de burger de grip en de ondernemer zijn goesting. Dat moet niet alleen anders. Dat wórdt anders.
Ik ben Frédéric. Ondernemer, vader en sinds kort voorzitter van Anders. Maar vergis je niet: ik ben geen politicus geworden om een postje warm te houden. Ik ben hier omdat ik het beu was om aan de zijlijn te staan roepen terwijl het systeem vastloopt in zijn eigen vet.
Als voorzitter van Anders. vertrek ik vanuit drie fundamenten. Niet omdat ze goed klinken in een folder, maar omdat ze de enige weg vooruit zijn:
-
Ontvetten: Ik heb bedrijven geleid. Daar leer je snel: wat niet bijdraagt aan de kern, moet eruit. Onze overheid is een obesitas-patiënt geworden die zichzelf verstikt. We moeten durven snoeien om de burger weer ademruimte te geven.
-
Ontplooien: Vrijheid is voor mij geen abstract begrip. Het is de kans om te proberen, te falen en weer op te staan. We moeten stoppen met mensen in hokjes te duwen of te betuttelen. Geef mensen de tools en ze groeien vanzelf.
-
Ondernemen: Of je nu een bakkerij runt of een tech-startup: jij bent de motor van onze welvaart. Politiek moet stoppen met je voor de voeten te lopen en eindelijk eens de weg vrijmaken. Werken en risico nemen moet weer lonen. Punt.
Wie is Frédéric?
Ondernemer
Tijdens mijn studies handelsingenieur aan de VUB heb ik een café overgenomen en gerund, daarna enkele jaren in het buitenland op boorplatformen gewerkt om windmolens te bouwen, de stiel geleerd bij een van de grootste private-equity spelers om dan in 2014 een bedrijf over te nemen en CEO te worden.
Anderen praten over ondernemerschap, ik doe het liever.
Teamspeler
Er is geen groot voetballer aan mij voorbij gegaan, maar ook zonder SK Berlare geloof ik in teamplay.
Politiek is geen solosport. Het is samenspel. Botsing van ideeën, respect voor verschillen, bouwen aan iets groters dan jezelf.
Wie alleen speelt, scoort misschien eens. Maar wie samenspeelt, wint het toernooi.
Vrij
Ik heb de politiek niet nodig om dingen gedaan te krijgen - en net dat geeft me de vrijheid om eerlijk te zijn, scherp te blijven en door te duwen waar anderen stilvallen. Geen belangen om te beschermen, geen postjes om vast te houden, geen spelletjes om mee te spelen. Ik wil dingen verwezenlijken.
Niet ooit, niet als het uitkomt, maar nu.
De kunst van politiek is om iets ingewikkelds naar zijn essentie te herleiden. Niet om eenvoudige zaken complex te maken.
Waarom de politiek?
Ik ben opgegroeid met politiek. De ene noemt dat nepotisme, de andere zegt dat het met de paplepel is ingegeven. Voor mij was het gewoon deel van het leven: gesprekken aan tafel over verantwoordelijkheid, vrijheid, vooruitgang.
En toch stap ik niet in de politiek uit gewoonte, maar uit ergernis. Omdat ik het beu ben te horen dat het klassieke liberale verhaal geen plaats meer zou hebben. Ik heb geluk gehad: wit, man, stabiele thuissituatie, kansen genoeg. Maar ik zie vrienden vastlopen. In systemen, in onzekerheid, in een wereld die steeds meer zegt: “Pas je aan, blijf waar je bent.”
Terwijl liberalisme net het tegenovergestelde is. Het daagt uit. Het maakt wakker. Het moedigt aan om te proberen, te falen, te groeien. Niet door mensen te reduceren tot stammen of slachtofferschap, maar door drempels weg te nemen en ambitie serieus te nemen. Daarom stap ik in. Omdat we beter kunnen. Omdat ik geloof dat vrijheid weer mag bruisen.
Er zijn grotere filosofen dan ik. Dus ik wil u niet vervelen met lange teksten. Ook zonder een hele bibliotheek ben ik blauw. Helderblauw.
