Stilstaan is failliet gaan

Ik ben net een jaar voorzitter van deze partij. Tot vorig jaar leidde ik een bedrijf.

Vandaag gaat de premier naar de koning. En ik moet u eerlijk zeggen: ik begrijp dit

niet. Ik begrijp niet hoe je een land zo kunt besturen.

Voor het tweede jaar op rij begint dit land het nieuwe jaar zonder begroting. Elke

ondernemer, elk gezin, elke student voelt dat het dringend is. Alleen in de Wetstraat

niet. Daar is wekenlang getalmd, via de pers onderhandeld, gedreigd in plaats van

voorgesteld, en heeft elke partij eerst haar eigen achterban in veiligheid gebracht.

Eerst zou er een plan komen tot 2029. Dan alleen nog voor 2027. En nu zelfs dat

niet meer. Dat is totaal onverantwoord. In een bedrijf zou niemand hiermee

wegkomen. In de Wetstraat noemt men het politiek.

Onze economie staat er rotslecht voor. Onze industrie draait nog maar op 70 procent

van haar capaciteit. In Antwerpen en Limburg sluiten chemiebedrijven

productielijnen. De inflatie zit weer boven de 5 procent. Bedrijven gaan over kop

zoals nooit tevoren: na negen maanden zitten we aan bijna 8.600 faillissementen. En

achter elk faillissement zit niet alleen de droom van een ondernemer die uiteenspat,

maar ook mensen die hun job verliezen en gezinnen die hun inkomen zien

verdwijnen. Daar zit het echte drama. Niet in de Wetstraat.

En waar gingen de begrotingsgesprekken intussen over? Niet over hoe we de

economie weer doen draaien. Over nieuwe belastingen. Hogere lasten op

vennootschappen en managementvennootschappen. De middenklasse als melkkoe.

Vandaag zijn ondernemers en burgers twee keer slachtoffer: eerst van een regering

die niet beslist, en daarna van een politiek die, als ze dan toch iets beslist, bij hen

komt aankloppen. Zo red je een economie niet. Wie werkt, spaart of onderneemt in

een van de zwaarst belaste landen van Europa nog meer belasten: dat begrijpen wij

niet.

Ik maak me zorgen. Over mensen met wie ik jaren heb samengewerkt: leveranciers,

klanten, collega's, medewerkers, concurrenten. Zij moeten elke maand hun rekening

doen kloppen, en niemand geeft hen uitstel. Zij kunnen niet naar de koning als het

moeilijk wordt. En zij zien een overheid die haar eigen rekeningen al twee jaar op rij

niet rond krijgt, terwijl de rente en de lasten blijven stijgen. Als het zo slecht gaat met

onze economie, voelt iedereen dat. Wie onderneemt, wie werkt, wie studeert, wie

met pensioen is. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.

Ik weet dat doemdenken in de Wetstraat de gewoonte is geworden. Alles is moeilijk,

alles is te laat, niets kan nog. Vandaag krijgen de doemdenkers gelijk, en ze zijn er

nog trots op ook. Wat we nodig hebben, is een land waar de rekening weer klopt.

Waar mensen meer overhouden dankzij een economie die groeit. En een overheid

die eerst bij zichzelf bespaart, bij haar eigen kosten. Dat zou elke ondernemer of

elke burger doen, en er liggen genoeg goede ideeën om dat te doen. Niet elk jaar

opnieuw ruzie maken over hoe we verdelen wat er minder wordt, maar zorgen dat er

weer meer is. Dat doen de mensen die werken en ondernemen, niet de overheid.

Geef hen de ruimte. Dat is wat liberalen doen.

Mijnheer de premier. Twee weken geleden zei u: geen voorlopige twaalfden,

niet met mij. Vandaag zit u bij de koning. Serieus? Twee maanden praten, en

het enige wat eruit komt is een ontslagbrief. Terwijl u daar zit, gaan er vandaag

weer bedrijven dicht. Mensen verliezen hun job, gezinnen weten niet hoe ze de

factuur gaan betalen, en niemand in de Wetstraat ligt daar wakker van. Dat is

niet regeren. Dat is uw werk niet doen en het dan op een ander steken. U kent

uw Romeinse geschiedenis beter dan ik. Dan weet u ook dat keizer Nero op

zijn lier speelde terwijl de stad brandde. Rome is niet gevallen door de

barbaren aan de poort. Rome is gevallen omdat de mensen binnen de muren te

druk bezig waren met zichzelf. Ga terug aan tafel. Vandaag nog. Niet om nog

eens te zoeken wie er nog meer mag betalen, maar om eindelijk orde op zaken

te zetten. Wilt u daar steun voor? Die krijgt u. Elk akkoord dat de economie

weer doet draaien en mensen hun job laat houden, stemmen wij mee. Elk

akkoord dat nog dieper in hun zakken zit, niet. Zo simpel is het. Dus stop met

op uw lier te spelen. Doe uw werk.

Frédéric De Gucht