Wanneer men je vraagt waarom je aan politiek doet, is het antwoord simpel: om dingen te veranderen. Niet om mee te knikken, niet om te zwijgen, niet om passief toe te kijken.

We hebben vijf maanden lang onderhandeld om tot een Nederlandstalige meerderheid te komen. Alle opties zijn gepasseerd. De meerderheid die daaruit voortkwam, was met de N-VA. Er is geen enkele reden om die meerderheid nu plots te wijzigen.

De blokkage van de PS heeft niets met N-VA te maken. Het is een excuus om noodzakelijke hervormingen te vermijden. “De PS wil die noodzakelijke sanering gewoon niet doen,” zeg ik in De Morgen.

De PS blijft weigeren om met de N-VA in een Brusselse regering te stappen, en probeert zo de Vlaamse coalitievorming te blokkeren. Maar dat spel spelen wij niet mee. Zoals ik het in De Standaard zeg: “Het is niet aan Ahmed Laaouej om de Nederlandstalige coalitie samen te stellen.”

De Franstalige partijen hebben niets te zeggen over wie de Nederlandstalige meerderheid vormt. Dat principe is fundamenteel.

Sinds ik Sven Gatz vervang aan de onderhandelingstafel, probeer ik helder te zijn: geen vage formuleringen, geen nodeloos politiek theater. We moeten vooruit. En dat lukt niet met partijen die vasthangen aan oude veto’s of denken dat er in deze context nog cadeaus uitgedeeld kunnen worden.

In Brussel-Stad blijf ik werken aan een helder en realistisch liberaal verhaal.

Toen ik me kandidaat stelde voor het voorzitterschap van Open VLD, was dat geen roekeloze gok.

In de zomer van 2024 maakte Terzake een portret dat mijn traject samenvat: van ondernemer tot politicus, van cafébaas tot Brusselse kopman voor Open VLD.